soetkinmusicstory

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Helpin' The World Isn't As Hard As It Looks...


De Schrijfster...

De Schrijfster...

Hyee, liefste lieve lezertjes (:
Mijn naam is Soetkin en ik ga mij zelf -hoe oninteressant- eens gezellig voorstellen aan jullie (':
Ik loop al 16 jaar rond op deze bizarre aardbol en heb er in die zestien jaar twee aapachtige broertjes bijgekregen.
Mijn hobby's zijn VNJ, lezen, fijfer, zingen en schrijven.
Wanneer ik mij ergens echt goed voel, ben ik meestal nogal hyperkinetisch en prettig gestoord, dat is uiteraard helemaal ethisch verantwoord (':
Gedurende het jaar heb ik meestal 2 fasen waar ik in vertoef. De fase waarin ik vrij sceptisch ben tegenover alles en de fase waarin ik een verbazingwekkende optimist ben.

Ik denk dat je niet meer over mij hoeft te weten (:

‘k Hoop dat je van mijn verhaaltje kan genieten en anders: toch bedankt om het te lezen (‘:

Vele knuffeeeels !
Soetkin !

The Story

The Story

Hier presenteer ik met trots mijn verhaal: 'My Mic Was My First Love'

1/ The Start Of a New Day...

1/ The Start Of a New Day...

“Tuut tuut tuutuut” Ooh help. Moet ik nu al opstaan? Bwaa nog een kwartiertje blijven liggen zal ook wel lukken. Met een reusachtige zwaai geef ik een klop op mijn wekker en trek mijn deken wat verder over mijn hoofd. Langzaam doezel ik weer weg. Of dat denk ik toch.
“Anneee!” gilt Giovanni luid alvorens met een plof op mij te landen. “Sta nu eens op jong! Over een uur moeten we in de zaal zijn!” In de zaal? Welke zaal? Ik weet van geen zaal. Ik geef een snok aan mijn deken zodat Gio eraf valt en vervolgens vraag ik met mijn vermoeide slaapkop over welke zaal hij het heeft.
“Zaal, d zaal!” roept hij naar mijn hoofd. “Hartelijk bedankt daar weet ik echt veel mee” mopper ik met mijn ochtendhumeur dat elke seconde stijgt. “Anne, wij hebben vandaag ons allereerste optreden! Dat ben je toch niet vergeten?!” Oeps dat was ik dus wel vergeten. Voor dat optreden hebben we weken gerepeteerd. Het moet gewoon perfect gaan.
Wacht, ik zal mij en al het overige eerst eens voorstellen. Ik ben dus Anne, nu ja eigenlijk hebben ze toen ik juist ter wereld gekomen was, beslist mij Annabel te noemen, maar ik heb een behoorlijke hekel aan die naam. Het monster dat juist op mijn bed is geland, noem ik Giovanni en raar maar waar is dat ook zijn geboortenaam. Hij is mijn allerbeste vriend ever. Het wezen dat straks waarschijnlijk zal komen klagen dat we te veel lawaai maken, noemt wellicht Lennart, alias Lenny. Hij is n van de twee allerbeste gitaristen ter wereld en jammer genoeg nog een grotere slaapkop dan ik. Het vierde organisme ligt momenteel waarschijnlijk nog in zijn bed en noemt Gilles en hij is ook n van de twee allerbeste gitaristen ter wereld. Dan schiet er nog n monster over en dat noemt men Dieter. Een bassist uit de duizend, nee zeg maar beter uit een miljard en nog belangrijker, hij is een fantastische vriend. Maar dat zijn die twee andere ook. Deze vijfkoppige verschijning draagt samen de naam ‘Cruel Day’.
Ja, dat is ons bandje. Het is eigenlijk begonnen als een grap, maar vandaag geven we toch lekker een optreden. Wij zitten alle vijf samen, op hetzelfde internaat, en ja het optreden vindt daar plaats. Het is vandaag opendeurdag en wij zijn de muzikale act. Dit weekend mochten we alle vijf op dezelfde gang slapen, omdat er buiten een paar vissen en dan nog wat apen, die stiekem mensen zijn, geen kat te bespeuren is op het hele internaat.
Dus gisteren hebben we bijna de hele dag gerepeteerd, met de nodige rust- en eetpauzes erbij uiteraard. ’s Avonds hebben we een lekker enge horror gekeken, jammer genoeg is die avond geindigd in een reusachtig popcorngevecht waarover we straks wellicht nog een uitbrander gaan krijgen.

“Fanny! Hou u mond nu eens! Het is nog niet eens half acht ’s morgens, mag een mens eens rustig wakker worden ja!” Zoals vooraf gezegd stond Lenny in de deur met het allerliefste gezicht dat je maar kan bedenken, maar niet heus. “Ok ok. Ik ben al weg.” Zucht hij, “dat hij maar wacht tot straks” mompelt hij nog in mijn oor. “Fanny!” roep ik uit. Ik was blijkbaar goed genoeg wakker om bijnamen uit te spreken.

2/ That's What You Get...

2/ That's What You Get...

Mijn ochtendhumeur is min of meer weg, of misschien slaap ik gewoon nog. Gio en Lenny zijn ondertussen uit mijn kamer verdwenen en snel schiet ik uit mijn bed. Half huppelend loop ik naar mijn kleerkast. De grond was kouder dan verwacht.
Daar aangekomen graaf ik naar een skinny jeans, mijn roze topje, mijn zwarte topje, mijn lievelings zwarte trui en uiteraard de nodige riemen. Snel gris ik nog een paar kousen en proper ondergoed uit mijn ladekast en schiet ik mijn kleren in.
Broek aan, check, topjes aan, check, trui deftig aan, check, riemen proper aan, check. Schoenen! Mijn halve obsessie. Gisteren had ik mijn schoenen al uitgekozen, het waren mijn lievelings Vans geworden. Hup, voeten erin en hop, naar de lavabo om het nodige zwart aan mijn ogen toe te voegen en mijn haren deftig te proberen kammen. Alles moet perfect zijn vandaag. Deze dag gaat gewoon fantastisch worden. Met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht loop ik mijn kamer uit.
Wanneer ik het keukenachtig ding binnenkom zit er… niemand.
Vrolijk huppel ik terug naar de slaapgang en zet mij schrap, alvorens ik mijn keel openzet. “Al de slaapkoppen die straks geen koude douche over hun hoofd willen krijgen en die na vandaag nog wat waardigheid willen overhouden, kom NU naar buiten!” bulder ik door de gang, of zeg maar beter, door het gebouw. “F*ck jong! Anneee!” Is de basiszin die uit de vier verschillende kamers opklinkt. Mhmm, geen beweging in de deuren. Nu ja, ik zal ze maar laten, ik heb eigenlijk geen zin om n of ander plan te ondernemen.
Langzaam loop ik terug naar de keuken en kijk ik wat er zich allemaal in de ijskast bevindt. Oohw chocomelk, die lust ik wel. Samen met de confituurpot en de chocomelk begeef ik mij richting de tafel. Snel neem ik nog een bord, een tas, een mes en een zak brood. Ik zet de radio aan en voor ik goed en wel aan tafel zit, gaat de deur open en stapt Gilles met een blijkbaar vermoeid hoofd de keuken binnen. “Moest dat nu echt? Het is, was half acht.” “Oh, moest ik jullie dan nog trager laten opstaan en dan de kans lopen dat we over een HALFUUR niet in de sporthal zijn?” “Ja, ok Anne heeft gelijk.” Besluit hij en hij neemt dezelfde attributen als ik die nodig zijn om een boterham te smeren en chocomelk te drinken. Wanneer we alle twee gezellig onze boterhammen met confituur aan het opeten zijn gaat de deur nogmaals open.
Natuurlijk verwachten Gilles en ik dat er een van de drie monsters zal binnenkomen. Toch niet. Patrick, de persoon die ons optreden organiseert, wandelt de keuken binnen. Help! “Enen goeden morgen, waar is de rest?” “Goedemorgen” zeggen Gilles en ik tegelijk terug, en de pubers, die we zijn, schieten daardoor natuurlijk in de lach. Doodserieus probeer ik op Patrick zijn vraag te antwoorden. “Die -euh- zijn nog -euh- op hun kamer” breng ik half lachend, half aarzelend uit. “Typisch toch! Ze hebben maar 25 minuten meer!” Patrick kijkt nogal kwaad en vertrekt weer. “Die gaat ze uit hun kamer zetten.” Lacht Gilles. “Phahaa, dan moesten ze maar vroeger hier zijn. Ik heb mijn best gedaan.” Lach ik ook.

Reactie achterlaatn in de Shoutbox iss niet verboden.. Dikke Kus

3/ Oh Noo... I Didn't Do Anything...

3/ Oh Noo... I Didn't Do Anything...

“Godverdomme! En zorg dat dit nooit meer gebeurt!” klinkt er in de gang. Gilles en ik kijken elkaar half verbaasd, half lachend aan en dan gaat de deur open. Met kwade beledigde gezichten, of nee eigenlijk valt er niet veel op te maken uit hun gelaatstrekken, lopen de drie laatkomers door de deur. “Moet die daar nu zo’n spel van maken?” moppert Dieter en al zuchtend nemen de drie wezens plaats aan tafel, om vervolgens met nog een grotere zucht terug recht te staan en borden etc. te nemen. “Iemand heeft hier een ochtendhumeur.” Zing ik stilletjes zodat alleen Gilles mij kan horen.
Als uiteindelijk Gio, Lenny en Dieter terug aan tafel zitten blijven er nog tien minuutjes over en de gemenerd in mij kan het natuurlijk niet laten om daar iets over te zeggen. “Pompidom, nog tien minuten” “Oohwja, hartelijk bedankt om ons daaraan te herinneren” bromt Lenny. “Ze heeft wel gelijk hoor. Ik bedoel hoelang was het? O ik weet het weer. 40 minuten om jullie ochtendritueel te doen. Dat is toch wel -euh - enorm lang.” Grijnst Gilles en hij ruimt zijn spullen af. “Dank u zeer, Gilles” grijns ik en ik volg zijn voorbeeld. Gilles besluit om zijn afwas te laten staan voor de opvoeder van dienst die over een paar uur of zo zal komen. En wie ben ik om dat geen prachtidee te vinden.

Nog 7 minuten voor we er moeten zijn. Nog 6 minuten voor we er moeten zijn. Nu begin ik stilletjes aan wat te stressen. Hyper loop ik heen en weer in de keuken. “Waah! Nog 5 minuten!” stress ik tegen de rest. Ik ben dus overduidelijke de grootste stresskip van ons gevijven.
“Anne, we zullen er wel op tijd zijn hoor. Ten minste als Dieter niet verdrinkt in zijn tas chocomelk.” Komt er uit Giovanni zijn mond. “H! Komaan!” roept hij luid, nadat Dieter een paar boterhammen naar zijn hoofd heeft gekatapulteerd. “Komt ervan!” grijnst Dieter. “Die krijg je zo hard terug vandaag” komt er dan weer van Gio zijn kant.

TQ For Reading 'nd TQ For De Reactii !!

4/ Ready To Die?

4/ Ready To Die?

Nu resten er ons nog 4 minuten. Mijn stresserende ik springt nog wat in het rond en uiteindelijk besluiten onze drie lievelingsmonsters dan maar hun gerief af te ruimen. “Snelle-er! Nog 3 minuten!” stress ik weer
“Anne, nu begint al dat minuten gedoe van jou echt wel eng te worden hoor.” Zegt Giovanni met gespeelde schrikogen. “Uhu, misschien ben jij wel helemaal Anne niet, maar n of ander marsmannetje dat Anne heeft ontvoerd” speelt Dieter het spel nu ook mee. “Ja, misschien wel, maar ja dat kunnen jullie toch niet bewijzen!” Ik tover een grote grijns op mijn gezicht tevoorschijn en zet daarbij ook nog eens grote ogen op.
Hoelang hebben we ondertussen eigenlijk nog? Gilles ziet dat ik naar de klok die ergens ver boven ons hangt probeer te kijken en besluit dan maar overvriendelijk om het uur mee te delen.
“Lieve aliens en monsterachtigen van mij, wij zijn te laat.” Zegt hij doodserieus. Dat… wou ik dus vermijden.
“Dus dan, hop met die voetjes en vertrekken!” deel ik mee. “Misschien moesten we toch wat sneller door gedaan hebben” aarzelt Giovanni “Patrick was al in een rothumeur door ons tempo, wat gaat at dan nu niet zijn…” “Je beseft het dan toch” zeg ik en ik kijk hem aan.
Ondertussen verplaatsen onze voeten plus al de ledematen die daar aan vasthangen zich naar de sporthal. Van de keuken waar we juist gegeten hebben tot de sporthal is het ongeveer een paar minuten stappen, jammer genoeg is Patrick een veel te stipte mens. Met andere woorden, die gaat kwaad, of zeg maar beter heel kwaad, op ons zijn.
“O help. Als hij ons niet vermoord dan vier ik een feestje” deel ik droog mee. Uiteraard wordt dat gevolgd door verschillende lachen van mijn mede bandlidjes.

Sorry Voor het Kortere Stukje maar 'k Heb Niet Veel tijd gehad Om Te Schrijvn... Volgend deeltje BELOOFD vrijdag..

5/ Pompidomm

"Te laat!” schreeuwt Patrick naar ons hoofd wanneer we juist binnenkomen “Dan mogen jullie eens iets doen, verknoeien jullie het zelfs om op tijd te komen!” schreeuwt hij verder. Ik trek mijn wenkbrauwen bijna zo hoog op als de Eiffeltoren groot is, net zoals de rest.
“5 minuutjes maar” brengt Giovanni uit. “Wel, dat zijn dan 5 minuten te veel!” “We zullen er in het vervolg meer opletten” zweert Lenny dan. “Ja ok, zorg nu maar eerst dat jullie instrumenten daar op dat podium geraken. Dat zal toch wel lukken zonder mijn hulp, hoop ik.”
Alle vijf tegelijk openen we onze mond en brengen we een “ja” uit.
Dus zo gezegd zo gedaan vertrekken we dan maar weer uit de sporthal, recht naar onze repetitiekelder.

Dit stukje is speciaal opgedraagn aan Gilles.. Omdt hij ht zoo lief vroeg vr n volgnd deel.. en omdt'k hem enoorm Lieff <3
volgnde keer wordt ht langr.. Beloofd..

6/ De Eerste Muziekinstumenten-verhuis...

6/ De Eerste Muziekinstumenten-verhuis...

“Seg, Anne, jij kunt toch ook een versterker dragen h?” Oh wie denkt Gilles wel dat hij is, ik ben Anne de oersterke. Nu zou er zo’n gemene gniffel moeten klinken. “Oh nee, dat gaat echt niet hoor” en ik trek een gezicht alsof hij gestoord is “stel dat mijn nagel afbreekt” De gezichten die de monstertjes nu trekken zijn echt hilarisch, ze kijken juist alsof ze gehoord hebben dat de grootste etter van de kleuterschool president van Amerika is geworden. Ik kan mijn lach echt niet meer inhouden, dus stroomt die lekker luid naar buiten. “Hilarisch gewoon, haha, jullie gezichten” lach ik “Natuurlijk kan ik dat wel”
Er zijn 3 versterkers die naar de sporthal gebracht moesten worden, een heel drumstel, 3 gitaren en een microfoon houder plus geluidsinstallatie plus microfoon zelf. We zijn met vijf. Met andere woorden: wens ons succes. Ok, eerst al de spullen voor de gitaren naar de sporthal brengen. Met gekromde rug hef ik Dieter zijn versterker op. Nu ja, dat probeer ik toch. “Anne! Pas toch eens op!” buldert Dieter luid nadat ik zijn gitaarversterker bijna liet vallen. “Ik doe mijn best, ik doe mijn best” Dieter heeft nog altijd een geschrokken gelaatsuitdrukking. “Als ik nu eens die versterker droeg en jij die gitaren” stelt Giovanni dan voor. Echt niet! Het moet en zal mij lukken.
Heb ik al gezegd dat ik Anne de oersterke ben? “Nee nee, het zal mij wel lukken. Dat was gewoon… per ongeluk” Dieter trekt zijn ogen op “Geloof mij nu gewoon. Ik kan dat echt wel. Puh, waar is het vertrouwen vandaag de dag heen gevlogen?” Dus zo gezegd zo gedaan nam ik de versterker, Giovanni 2 gitaren, Gilles nog een versterker, Lennart de derde versterker en Dieter de laatste gitaar plus de kabels.
Nu nog de trap opgeraken. Je zou denken, een trap, dat is toch dood eenvoudig, eerste trede op, tweede trede op, derde trede op en zo tot je van de laatste trede op de grond stapt.

Ik had beloofd dat het langer ging zijn.. Het is langer ^^ .. Beter valt alleen nog te betwisten..
Mensen dii Ftoo is Gilles zijn bed + zijn gitaar ^^

7/ After The Invention Of The Staircase

7/ After The Invention Of The Staircase

Eigenlijk is dat ook wel doodeenvoudig, behalve als je al die instrument dingen bij je draagt! Het zal mij natuurlijk wel lukken. Heb ik overigens al gezegd dat ik Anne de oersterke ben? En ik vertrek. “Anne, oppassen h!” Dat was dus Dieter. “Ja-aa! Het was per ongeluk!” Denken die nu echt dat ik dat niet kan? Natuurlijk kan ik dat wel. “Hopelijk is er straks weer niet zoiets per ongeluk” “Fanny…” zeg ik en ik trek een pruillip, dan vertrek ik naar boven.
Achter mij hoor ik een hoop gedreun, juist alsof er een bende olifanten achter mij loopt. Wie is er hier dan lomp? De trap komt uit in een soort van ‘waskot’, er staan een wasmachine en een droogkast en ook nog een paar wasmanden, allemaal heel gezellig dus. Ik open de deur en stap de woonkamer in. “Komaan! Kijk eens uit uw ogen!” klinkt er nogal luid van op de trap. “Ach zoo” grijns ik “en dan durven zeggen dat ik lomp ben”
Nu verschijnt Gilles in de deuropening “Maar… dat ben je dan ook” en hij steekt zijn tong uit. “Gemeen!” en ik steek mijn tong ook uit. “Als de kleine kindjes gedaan hebben met hun kleine kindjes gevecht, kunnen we dan vertrekken?” De rest had de begane grond ondertussen ook al bereikt. “Wacht, nog n keer” en ik steek mijn tong nog eens uit. Uiteraard deed Gilles hetzelfde. “Kleine kindjes, volkomen kleine kindjes” lacht Lennart. Ok we waren wel de jongsten van de bende. Ik heb juist de heilige groep der 16-jarigen mogen betreden en Gilles heeft dat een paar maanden voor mij ook al gedaan. Giovanni die wordt over een paar maand een organisme van 17 jaar oud en Dieter die is dat ondertussen al. Lennart is de oudste, MAAR daarom niet de wijste, hij heeft reeds de volwassenheid bereikt. Niet dat hij echt volwassen is of zo.

“Waar moeten wij ons gerief nu deponeren?” komt er uit Gilles zijn mond. “Zo -euh- daar ergens, denk ik” en ik wijs naar het podium. “Ok, moet lukken” Dus zo gezegd zo gedaan strompelen we met deze instrumentgevallen richting het podium. Gelukkig is er een soort van organisatieteam voor ons optreden, dat al druk in de weer is rondom het podium.
Strompel strompel. “Oohw, jullie mogen jullie instrumenten en toebehoren daar zo, voor het podium zetten. Wij zullen het wel een plaats geven erop.” Roept iemand van het team. “Voor het podium, Anne, dat is maar een paar meter. Dat zal wel lukken zeker zonder brokken te maken?” pest/plaagt Gilles mij. “Ooh! Ik ben dus wel Anne de oersterke h! Ik kan de wereld dragen op mijn pink! Doe mij dat maar eens na.” Slinger ik hem naar het hoofd. “Ach zo, een versterker weegt dus duidelijk meer dan de hele aarde” bedenkt hij dan.
Weet je, ik vind hem echt super ongelofelijk formidastisch, maar een pestkop dat hij is! Eigenlijk vind ik dat nog wel leuk. Uiteraard pesten de andere monsters mij ook wel. Ik ben blij dat ze mij niet als meisje meisje behandelen, maar als ‘one of the guys’. Ja, wij zijn dan ook over grote beste vrienden voor iets. Die groep van vijf personen deponeren hun gerief mooi voor het podium en dan komen ze op het wonderbaarlijke idee om de rest van hun spullen te gaan halen. Wat zijn wij toch snugger.

Menschen !! Ik weet het *kijkt schuldbewust* het duurde lang, t lang. MAAAAARR er is n nieuw stuk !! ^^
en dt stuk is opgedragen aan Yentl omdt ik haar zoo hard lieft 'nd aan Gilles omdt ik hem minstns even hard lieft en hij dit wel verdient !

8/ Just Some Freakin' Teenagers

8/ Just Some Freakin' Teenagers

Een drumstel, een microfoon, een microfoonstandaard, een hele hoop kabels en wat geroep later, staat alles mooi verzameld voor het podium.

“Wat hebben wij weer mooi werk verricht” lach ik zelfvoldaan. “Helemaal” lacht Giovanni dan ook. “Wij zouden professionele instrumentenversleurders moeten worden”
“Ja, Lenny, moet je zeker doen, samen met Jean-Pierre. Die vindt dat zeker tof” zegt Giovanni vol overtuiging.
“Jean-Pierre, wie is Jean-Pierre? Nog nooit van gehoord” verbaast Lennart zich.
“Maar komaan. Jean-Pierre, die ken je toch wel. Uw fantastisch denkbeeldig vriendje”

Hoe komt hij erop? Geniaal gewoon. Bwaa, Lennart en Jean-Pierre, namen die nog goed bijeen passen.
“O-oow, big chief in aantocht” komt er uit Dieter zijn mond. En inderdaad daar is de grote chef. Patrick wandelt met kordate pas recht op ons af.

Vroeger viel Patrick wel nog mee. Als ik er dan onderdoor zat, was hij er altijd voor een babbel. Toen ging dat nog.
Maar nu, maar een jaar of twee later, is dat zo ongeveer onmogelijk.
Hij behandelt mij zo, ja zo, anders. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden.
Misschien ben ik een ook wel iets te gecompliceerd persoon, ik ben nu niet meer wie ik vroeger was.

Vroeger was ik gemaakt, Anne met de perfecte lach, Anne met de perfecte klederdracht, Anne met het perfecte gedrag, Anne op wie iedereen kon rekenen.

Eigenlijk was het meer Anne met de gefakete lach, Anne die problemen wou vermijden, Anne die schrik had van de wereld.

Nu ja, ik ben dus verandert en Patrick is dat als 45-jarige ook, dat heeft de naam ‘midlifecrisis’.


Jwordt niet vermoord fzo alsj n reactie achterlaat...

9/ Almost Freakin' Out

9/ Almost Freakin' Out

Met trillende handen hou ik de lavabo vast. Mijn knien gaan met kleine schokkende beweginkjes van links naar rechts. Vlug en onregelmatig komen de ademhalingen uit mijn eerste keelgat gevlogen.
Allemaal factoren die mijn huidige toestand benadrukken.
Pure stress, zenuwen met een paar grijze hersencellen die nog niet eens beseffen dat dit de realiteit is, dat wat in dit hoofdstuk van het grote boek van onze lieve baas van hierboven opgeschreven staat, niet zomaar en verzinsel is van een persoon met een teveel aan irrele droominspiratie.
Vandaag is dus met andere woorden surreel.
Een droom die ik nu aan het dromen ben, maar die op onmogelijk verklaarbare wijze toch echt is.
‘Cruel Day’ was onze kleine wereld, van G-G-L-D-A. Vijf pubers met een verschillend karakter dat toch bij allemaal hetzelfde is.
Onze eigen kleine veilige wereld. Die andere wereld, waar wij, als we er al in leven, passief doorheen gaan, is hier nu, op 65,62 feet afstand van mij vandaan.
Het lijkt wel of iedereen hier is. Al het geluid dat mijn oren binnenvliegt, kan onmogelijk maar van een paar honderd mensen zijn.
HONDERD! Nu knikken mijn knien nog meer.
“Anne, waarom moet je toch altijd aan dat gene denken waar je niet aan hoort te denken?” vraag ik luidop aan mijn knien.
Soit, het zal ons wel lukken, Anne en de vier monstertjes!
Met nieuwe moed zet ik een stap naar achteren en werp een keurende blik in de spiegel.
Mijn bruine haren liggen voor een keer perfect. Mijn topjes tonen niet te veel van het overtollige vet dat ter hoogte van mijn buik zijn woonplaats heeft gevestigd en mijn achterwerkgeval, nu ja, dat kan overduidelijk beter.
But yeah, nobody is perfect!
Ik schuif nog twee meter achterwaarts en laat mij neerploffen in de bruine en vooral versleten zetel die daar staat.

Vorige keer heb'k nu niet om te zeggen veel reacties gehad... Dus nu gaa 'k maar verder vanaf dt'k reacties heb van minstens 4 verschillende personen ! Aaight ^^

10/ Mentale Schade

10/ Mentale Schade

Deze morgen heeft Patrick ons nog wat mentale en fysieke schade toegebracht. Wat is hij toch een lieverd. Vooral niet sarcastisch bedoelt of zo. Nadat hij ons eerst heel de verhuis van de kelder naar de sporthal in ons ukkie had laten doen, deelde hij doodleuk mee dat we het podium in orde moesten maken. Wanneer we die zware inspanning - nee ik ben niet lui, moest je dat denken - afgewerkt hadden, moesten we de living gaan ontdoen van de restanten van wat ooit mas is geweest.
Zijn ‘inspectie’ had hem bijna een ziekenhuisbezoek en eventueel ook een reanimatie opgeleverd. “Ik ben zeer ontdaan over jullie talent om een bewoonbare living in een waar slagveld te doen veranderen” had hij ons nogal met een rood hoofd toevertrouwd.
En omdat we daar zo getalenteerd in waren mochten we over het hele domein pijltjes en posters omhoog gaan hangen. Nee! Schrap die ‘mochten’ en zet er ‘moesten’ voor in de plaats!
Het podium in orde brengen viel al bij al nog mee. Nu ja, voor ons dan toch. Volgens mij was het voor de medewerkers een kwelling van opperste kwaliteit. Dat was zo na een halfuur volledig afgerond, dus toen moesten wij ons heel gezellig naar de living begeven, klaar voor de ‘kuis-de-living-anders-vermoordt-Patrick-ons-actie’. Gilles en Giovanni stonden al vrolijk popcorn van de zetel te plukken, toen ik fantastisch genoeg ontdekte dat er een kruimeldief in de keuken hing. Tja, wat zouden ze zijn zonder mijn superieure brein? Ok dat was er misschien iets over. Mijn uitermate goede brein. Ik weet het: erover! Mijn brein dus. Nu ja ik moest tenminste niet als een aardbeiplukker popcorn van de zetel staan plukken. Ik deed het als een tuinman die bladeren opzuigt met zijn bladerenruimer of hoe dat ding ook mag heten.
En dan… de lessen ‘hoe-kleef-ik-posters-omhoog-op-bakstenen-zodat-ze-blijven-hangen-en-niet-op-Anne-haar-hoofd-vallen-elke-keer-dat-Dieter-er-een-omhoog-hangt’. Zeer leerrijk dus allemaal. Mijn ouders zeggen mij altijd dat ik verschrikkelijk onhandig ben, maar ik denk dat, wanneer ze eens samen met Dieter posters omhoog zijn gaan hangen, ze hun woorden nederig zullen inslikken. Ik heb welgeteld op een uur tijd 82,02 feet aan posterpapier op mijn hoofd neer gekregen. Voor de drie andere monsterachtige organismen dolkomisch dus. Ik zie er nog altijd de fun niet van in, maar ja, dat ligt zeker en vast aan die 253 grijze hersencellen die ik op dat uur tijd verloren heb.
Op die pijltjes stonden dan de woorden ‘B25’, ‘C32’, ‘D18’ of gewoon ‘WC’. Van die eerste drie combinaties begrijpt de gemiddelde mens op deze overbevolkte aardbol totaal niets, dus dat is dan voor de mensen die hier nog nooit geweest zijn lekker praktisch. WC is gelukkig het universele woord dat ver boven ‘zwaffelen’ uitstijgt.
De posters waren voor de gemiddelde mensen van daarjuist, die geen analfabeet zijn, overduidelijk. Uiteraard zijn ze ook overprachtig, want het logo van Cruel Day, dat ik ooit eens heb ontworpen staat er in het lang en het breed op te blinken. Het is misschien niet perfect, maar ik ben er toch wel behoorlijk trots op, zeker als je bedenkt dat het het eerste ding dat op een logo moet trekken is dat ik ooit heb gemaakt.

Dit is een langer stukje, omdat het zo ongelofelijkinmenslang heeft geduurd eer het erop kwam. Ik weet nog niet of ik verder ga schrijven, dit stukje stond nog op m'n computer (:
Soetkin houdt van reacties *hinthint*

Door Soetkin i.s.m soetkinmusicstory.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 10 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?